Pracownia fizjoterapii:

Fizykoterapia

ZABIEGI FIZYKOTERAPEUTYCZNE

KINEZYTERAPIA

Co to jest kinezyterapia ?

Kinezyterapia to leczenie ruchem. Inne, mniej profesjonalne określenia, to gimnastyka lecznicza lub ćwiczenia usprawniające. Kinezyterapia jest jedną z metod fizjoterapii.

Jakie rodzaje ćwiczeń wchodzą w skład kinezyterapii?

Obecnie kinezyterapię dzieli się na:

miejscową, w której wszystkie oddziaływania dotyczą bezpośrednio narządu zmienionego chorobowo, a ich dobór zależy od stanu funkcjonalnego i zamierzonego celu:
ćwiczenia bierne
ćwiczenia czynno-bierne
ćwiczenia samowspomagane
ćwiczenia w odciążeniu
ćwiczenia czynne
ćwiczenia z oporem
ćwiczenia prowadzone
redresje (usuwanie przykurczów stawowych)
wyciągi
ćwiczenia synergistyczne
ćwiczenia oddechowe
ćwiczenia relaksacyjne
pionizacja i nauka chodzenia
ogólną - ćwiczenia nie objętych chorobą części ciała
ćwiczenia gimnastyki porannej
ćwiczenia ogólnokondycyjne
ćwiczenia w wodzie
sport inwalidów
metody kinezyterapeutyczne - bardzo efektywne, specjalistyczne sposoby aplikowania ruchu, często rozbudowane o część diagnostyczną, korzystające ze specyficznych technik, stworzone w oparciu o najnowszą wiedzę z zakresu anatomii i fizjologii, biomechaniki. Opracowane z myślą o usuwaniu określonych dysfunkcji:
PNF (odtwarzanie prawidłowej funkcji zaburzonej w przebiegu chorób neurologicznych lub ortopedycznych)
MzKenzie(leczenie i diagnozowane przyczyn bólów kręgosłupa (np.: dyskopatia), stawów obwodowych i kończyn, z wykorzystaniem dobranego indywidualnie dla każdego pacjenta zestawu ćwiczeń i terapii manualnej)
NDT - Bobath (stosowana przy rehabilitacji dzieci i dorosłych ze schorzeniami neurologicznymi)
Vojty (stosowana przy rehabilitacji dzieci i dorosłych ze schorzeniami neurologicznymi)
Kaltenborn-Evjenth - (usuwanie dysfunkcji stawów nabytych w przebiegu schorzeń ortopedycznych, z wykorzystaniem specyficznych ruchów biernych i terapii tkanek okołostawowych)
Mulligan (mobilizacje stawów w ruchu)


Kiedy stosuje się kinezyterapię?

Kinezyterapia najczęściej stosowana jest w schorzeniach i dysfunkcjach narządu ruchu, w zespołach bólowych kręgosłupa, po udarach mózgu, po zawale serca, w niektórych chorobach układu oddechowego, w chorobach reumatoidalnych, po zabiegach operacyjnych w jamie brzusznej, przed porodem... Kinezyterapia może być stosowana jako podstawowa i jedyna forma leczenia (np.: w zachowawczym leczeniu wad postawy, bóle krzyża, bolesność stawu rzepkowo udowego, tendinopatie), lub jeżeli choroba wymaga leczenia operacyjnego, może być prowadzona zarówno w okresie przedoperacyjnym jak i po zabiegu.

Istnieje wiele naukowych dowodów na skuteczność  kinezyterapii (jej różnych form), stosowanej jako samodzielna metoda leczenia, w leczeniu schorzeń mięśniowo - szkieletowych.

W większości, nawet drobnych urazów narządu ruchu, w których kinezyterapia nie jest podstawową formą leczenia, powinno się ją zastosować po zakończeniu leczenia podstawowego, lub równolegle z nim. Kinezyterapię, często łączy się z innymi formami leczenia, w tym metodami fizjoterapii, w celu zwiększenia efektu terapeutycznego.

Jaka może być reakcja organizmu na kinezyterapię ?

Efekt zależy od doboru ćwiczeń. Najczęściej jest to grupa reakcji. Oto niektóre z nich: zwiększenie siły mięśniowej, poprawa zakresu ruchu, poprawa czucia głębokiego, zmniejszenie dolegliwości bólowych, poprawa elastyczności i napięcia tkanek miękkich, zmniejszenie podwyższonego napięcia mięśni, podwyższenie poziomu endorfin, poprawa wydolności krążeniowo - oddechowej, zwiększenie wydzielania mazi stawowej, podwyższenie lub obniżenie ciśnienia krwi, nasilenie procesów przemiany materii, usprawnienie działania narządów układów trawienia i wydalania, hamowanie odruchów patologicznych, sprawniejsze gojenie tkanek.

W jakim celu stosuje się kinezyterapię ?

Stosowanie kinezyterapii umożliwia uzyskanie maksymalnej poprawy utraconej funkcji, przywrócenie prawidłowej mechaniki, ułatwia wystąpienie procesów kompensacji,  zabezpiecza przed wykształceniem nieprawidłowych stereotypów ruchowych (np.: zespoły bólowe kręgosłupa) lub przywraca już utracone (np.: kontrola nerwowo-mięśniowa), umożliwia prawidłowy przebieg procesów przebudowy tkanek po urazach i operacjach, przeciwdziała wtórnym zmianom w układzie kostno mięśniowym w postaci ograniczeń ruchu, zapobiega powikłaniom w układzie krążenia i oddychania, które mogą wynikać z długiego unieruchomienia.

ZABIEGI FIZYKOTERAPEUTYCZNE

MASAŻ

Krótka historia masażu

Masaż jest jedną z najstarszych dziedzin wiedzy lekarskiej i był stosowany już w Starożytności. Wywodzi się z Indii i Chin, gdzie stanowił naturalną metodę leczniczą. Już 3000 lat p.n.e. odnotowano w dziele chińskim Kung-Fu wzmiankę o leczeniu za pomocą masażu.  W Starożytności masaż był uzupełnieniem obrządków religijnych. Z czasem masaż odpadł od rytuału religijnego i chociaż wszedł w zakres leczenia to medycyna oficjalna nie zajęła się nim.

Dopiero w XVI w. francuski lekarz Pare, po raz pierwszy zaczął stosować masaż jako oficjalną metodę leczenia. Rozwój masażu leczniczego nastąpił na początku XIX w. a znacząco przyczynił się do tego Per Henrik Ling, założyciel Centralnego Instytutu Gimnastycznego w Sztokholmie. Prawdziwą szkołę masażu klasycznego powołał do życia holenderski lekarz Johan Metzger, który określił na podstawie własnych badań zasady masażu, a także wskazania i przeciwwskazania do wykonywania go.

Duży udział w rozpowszechnianiu masażu miał polski lekarz Izydor Zabłudowski. Dzięki jego publikacjom naukowym masaż był traktowany na równym poziomie z innymi działami wiedzy medycznej.

W miarę upływu lat rozwój chemii i farmacji przygłuszał stopniowo znaczenie naturalnych metod leczniczych. Pomimo dużego wysiłku włożonego w upowszechnianie masażu przez wybitnych specjalistów z zakresu rehabilitacji leczniczej widoczne było odwrócenie się medycyny od leczenia uzdrowiskowego, od gimnastyki i masażu.

Dopiero w dzisiejszych czasach zauważa się wielki renesans naturalnych metod leczniczych, a między innymi i masażu.

Co to jest masaż?

Masażem nazywamy oddziaływanie bodźcami mechanicznymi na tkanki organizmu, przy biernym zachowaniu masowanego. Masażem leczniczym, nazwiemy taki sposób wykonywania masażu, który przyczyni się do poprawy psychofizycznej sprawności chorego. Znajduje on zastosowanie w profilaktyce, leczeniu i rehabilitacji chorób z zakresu ortopedii, neurologii, ginekologii, pediatrii i chorób wewnętrznych.

Rodzaje masażu

klasyczny
segmentarny
limfatyczny
masaż uciskowy BOA

Masaż klasyczny jest formą terapii, która wykorzystuje wpływ energii mechanicznej i kinetycznej na tkanki w celu wywołania odczynu. Dla uzyskania odczynu w organizmie poprzez masaż klasyczny – ręczny wykorzystuje się różne techniki masażu, inaczej zwane rękoczynami lub chwytami, które uwzględniają specyfikę  budowy oraz funkcję masowanych tkanek i narządów. Techniki te, to między innymi: głaskanie, rozcieranie, ugniatanie, wałkowanie, wyciskanie, oklepywanie, wstrząsanie i wibracja. Techniki te bywają różnie nazywane i stosowane w różnej kolejności, w zależności od szkoły jaką reprezentują masażyści.

Masaż segmentarny umożliwia  leczenie czynnościowych zaburzeń organów przez oddziaływanie na odpowiednie strefy odruchowe i stwarza możliwość diagnostyki różnicowej. Masując odpowiednie obszar skóry i mięśni oddziałujemy poprzez łuk odruchowy na  zmienione chorobowo organy wewnętrzne. Masaż segmentarny cechują proste manualne techniki badania i zabiegów, a zatem oszczędzanie czasu pacjenta i terapeuty.

Masaż limfatyczny polega na przepchnięciu zaległej chłonki w kierunku węzłów limfatycznych i umożliwienie napływ świeżej, bogatej w tlen krwi tętniczej. Masaż limfatyczny stosowany jest przy: schorzeniach układu limfatycznego, ogólnie niskiej odporności organizmu (przewlekłe stany zapalne, przeziębienia), zapobiegawczo w chorobach nowotworowych (np. rak piersi u kobiet)

Masaż uciskowy BOA jest przeprowadzany przy użyciu mankietów uciskowych na kończyny dolne lub górne. każdy mankiet składa się z pięciu niezależnych sekcji ,które są wypełniane powietrzem. Ten rodzaj masażu tzw. presoterapia wpływa dodatnio na organizm poprzez: pobudzenie układu krążeniowego i limfatycznego, likwidację zastoin, wchłanianie obrzęków, ułatwienie odpływu krwi żylnej.

pzu logo logo przyjazna przychodnia logo medicoverlogo luxmed logo enel med